لنگرود

لنگری که بود و نبود

 

لنگرود شهر دوری بود

اميد به دود دوخته بوديم

دير هنگام و دور دست

مژده باشد شايد به‌رسيدن

 

لنگرود، بندگاهی آباد بود و زير پل کرجی‌ها، بارها بار می‌آوردند

چهار شنبه و شنبه بازار

که رود خالی ماهی می‌شد و پشت‌راه

مکاره بازار و برنج بازار بود

و به‌دست، نان تميجان و داز

 

پل لنگر وارانه‌ای بود روی رود بازويی افراشته، پاينده‌ی شهر

و سايه‌بانی درخت کشتی‌ها را که می‌آمدند پروپيمان آخر

                                                     خالی برمی‌گشتند

 

دست آز گورستان اين‌چنين گسترده‌است

که ميهمان مرده‌گانيم به‌نوروز

و عيدانه کفاره‌ای

بر آغوش‌های منتظر گورهاست

 

ما بی‌خبر

اميد به‌دود دوخته بوديم، به‌دور دست

بی‌ثمر

دودی نبود، آتش گرفته

اميد بشارتی کور بود

و دور، لنگرود

 

سرآغاز سخن 

اين وبلاگ لنگرود است. از تابستان سال هفتاد و هشت تحقيقاتی را درباره‌ی لنگرود آغاز کردم که هنوز هم ادامه دارد. نتيجه‌ی تحقيقات در سال هفتاد و نه ساخت فيلم مستند خشته‌پرد بود که فيلم‌نامه و پژوهش آن به‌زودی در اين وبلاگ قرار خواهد گرفت. اين فيلم در سال بعد به جشنواره‌ی فيلم محيط زيست راه يافت و هم‌چنين آن تحقيق زمينه‌ی مناسبی شد برای اين وبلاگ.  مدتی پيش در پی سرچ نام لنگرود در اينترنت متوجه شدم اطلاعات زيادی از اين شهر دوست‌داشتنی که زادگاه من است وجود ندارد*. بنابراين تصميم گرفتم که وبلاگ لنگرود را بسازم تا زمينه‌ی تحقيق و شناخت بيشتر اين شهر زيبا فراهم آيد. پيشاپبش از همکاری دوستانی مانند تاسيانی و داستان‌گو سپاسگذارم. به زودی بخش‌های عکس و مقاله درباره‌ی لنگرود که همگی حاصل کار خودم است به اين وبلاگ اضافه خواهند شد.

دلم خيلی هوای چمخاله کرده**. منتظرم تا تابستان يک چند وقتی درست و حسابی دلی از دريا درآورم! با اين‌که هيچ‌وقت در لنگرود زندگی نکردم ولی بخشی از زيباترين خاطرات کودکی‌ام را از آن‌جا دارم. دريا، دوست‌ها، محله‌ها و بازی‌ها و.... من يک لنگرودی هستم. لنگرود را دوست دارم.

 

* درباره‌ی LANGEROOD CITY اطلاعات مختصری می‌توانيد به‌دست آوريد.

** برای اين‌که من به‌قول شاعر شهر لنگرود، محمود پاينده، تهرانی‌گيله‌مرد هستم.

***

تاريخچه‌ی شهر لنگرود

نام لنگرود براي نخستين بار در سال 512 هـ . ق در متون تاريخي ذكر شده است . اين سال مصادف با مرگ " سلطان محمد " پسر " ملك شاه آلب ارسلان " است . در دوره صفويان ، خصوصاً در دوره سلطنت شاه عباس اول ، شهر لنگرود مركز حوادث مهمي بوده است . فرار احمد خان حاكم لاهيجان از لنگرود و دستگيري اعضاي خانواده وي توسط " كيا فريدون " حاكم گيلان و تحويل آنها به شاه عباس ، از جمله رويدادهاي مهم اين دوره شهر است . نادر براي سركوب تاتارهاي شرق مازندران و توسعه تجارت و دستيابي به دريا ، لنگرود را براي ايجاد پايگاه دريايي و كارخانه كشتي سازي انتخاب كرد و در توسعه آن كوشيد . در زمان قاجار نيز لنگرود مورد توجه قرار گرفت. اين شهر ، امروزه يكي از مناطق مهم استان گيلان است و در ميان شهرهاي شرق گيلان از موقعيت جالب توجهي برخوردار است.